Gedichten

netgedicht (nr. 3.106):

Gegoten in brons

Gegoten in dons
vingertoppen
vertraagd zichtbaar

bewegende contouren
associaties in het wezen van de huid
in rillingen zonder koorts

diagonalen over de tong
die schrijden over de treden
van de ruggengraat

hoop leidt ons over de levenstrap,
in de lichtheid van de bron,
een geconditioneerde odyssee
door de hersenen van mildheid,

door verleiding ingeboet
stemt de voelbare snaren
en remt de dwangimpuls,

eenkennig, dat het jouw
gevoeligheid moet zijn,
minder zou ik niet verdragen,

het lichtste wezen gevat
in duurzaam brons