Netgedichten

netgedicht (nr. 88.519):

De zwemmer

Tussen eindeloos brekende golven,
in het kielzog van haar uitnodigend lijf,
kiest de zwemmer - op gevaar van leven -
op goed geluk af te duiken.

Als wrakhout, van water doordrongen,
laat hij zich naar haar bodem zinken.
De zwemmer, een naamloze knoest,
proeft enkel water: nat, met schurend zand.

Over haar nooit verkende diepten
drijft hij domweg een leven lang.
Strijkt zijn toegeeflijke hand, vaak ook bitter,
dagelijks haar bedrieglijke buitenkant.

Het water begrijpt dat de zwemmer zwijgt.
Van woelige golven tot dodelijk geschil
verblijven beiden in elkanders weinig of teveel.
Zwemmen in diep water: één geheel.

De zwemmer onderscheidt nat van schurend zand.
Plichtsgetrouw bevloeit water hun gezamenlijk land.
Tot hij op een dag moe verdrinkt, waar hij droomt
ver weg te drijven, naar zijn sprakeloze overkant.