Elf

Je was die dag eindelijk elf
en wist nu steeds meer over jezelf
Twee enen achter elkaar,
stevig staan ze als een paar
Jij, zus, dochter, kleindochter, vriendin
die veel ontdekken wil, veel zin
Een jonge meid, een nieuw begin
Houdt van vertellen en van schrijven
over waar stenen blijven,
hun ontstaan,
waar kwam de zandsteen vandaan?
Jij weet het!

Als geen een gaf je zonder diploma’s klanksessies aan oma’s,
Je gooide kussens op de grond
waarop zij zich moesten vleien.
Jij kon er een therapie aan breien:
Je toverde geluiden
met je mond als een sopraan,
maar dat andere,
waar kwam dat vandaan?
Je sloeg op een ballon die hard, rond,
iets snerpends of iets tikkends
liet je horen
Je gooide iets, mikkends
rakelings langs onze oren
met lang zwiepends,
hengels, stokken?
met leren ballen, sokken,
was het een masseren?
Of wilde je iets uitproberen?
Gelukkig, daarmee maakte je geen brokken
Want als je zo lekker ligt te dromen,
luisteren, naar de wind,
of een schuivende la die dicht
en je krijgt een bal in je gezicht
Ja …. dat is iets voor een gedicht

Dat je gezwicht bent voor klanken,
zacht voor ontspanning, rust
en wat je alles dacht,
een verhaal, zinnen en bedenksels
of iets voor vastzittende enkels

Met elf weet je zelf hoe je dat doet
Het gaat je alles zo goed af
Niemand zei je dat dat moet
‘t verzinnen zit gewoon
in jouw eigen bloed

talenten

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.2 met 4 stemmen 82