Ik ben mezelf gebleven

Ik droomde dat de wereld aan mij trok,
haastig en luid, een ijdel schimmenspel.
Zij wilden dat ik in hun malen opging,
hun korte, felle vuur bewoog mij wel,
maar in de kern bleef ik onwrikbaar stil.

Hoe makkelijk heft men andermans gewicht
en buigt de rug onder een vreemde zonde,
totdat het eigen, klare maagdelijk licht
verduisterd raakt en bloedt uit open wonden.
Wie andermans ellende in zich draagt,
verliest de grond, raakt aan zichzelf versaagd.

Maar ik keek omhoog en zag het trage groeien,
het kalme drijven van de avondlucht.
Geen mens kan de getijden haastig spoeden,
verandering is een diepe, verre zucht.
Ik ben met milde trots mezelf gebleven,
geborgen in de traagheid van het leven

ik bjarne

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 2 stemmen 14