Netgedichten

netgedicht (nr. 4.546):

Oud kind

De zon straalde zijn ogen
hij wrijft eens met twee knuistjes
voelt de warmte op zijn bol
maar bevroren gedachten
kunnen woorden niet smelten

Nog hoorde hij de stemmen
traplopend naar zijn kamer
boze klanken klonken hol
het voorgelezen sprookje
werd wéér geen werkelijkheid

Slechts het dons van zijn kussen
werkt nog troostend in deze
vroege morgen zijn droomvlucht
is zijn jeugd reeds gepasseerd