Gedichten

netgedicht (nr. 4.063):

Oorlogsbruid

Ik zag een bruid zonder benen
dansen met een beer van een man.
Die tilde haar uit bed
en walste door haar kamer.

Ik dacht: de oorlog halveert mensen,
maar kan hun vlam niet doven.
De oorlog legt hele steden in as,
schiet de mensen in scherven
gooit ze op een hoop,
maakt van hun sterven een cijferdans,
maar kan hun ziel niet doden.

Maar bekijk mij, intact en ongeschonden,
wat weet ik daarvan?
Ik dans in gedachten zonder benen,
talloze armen tillen mij op,
talloze handen betasten mij.

Maar als de muziek stopt.
Wat dan?