de messen van de ochtend

de messen van de ochtend
snijden het licht tot scherven
een vogel hangt ondersteboven
in de keel van de wind

de straat is een open wonde
waarin stoelen drijven als botten
ik tel de tanden van de regen
zij bijten zacht in het asfalt

de stad draagt een jas van roest
en onder die jas loopt een kind
met een mond vol glas en appel
het kind lacht en de lach wordt rook

alle klokken smelten tegelijk
hun wijzers worden wormen
die de aarde doorboren tot
er ergens een nieuw oog opengaat

dat oog ziet niets en alles
het ziet hoe de nacht
zijn handen wast in de dageraad
en hoe wij, kleine brandende dieren,
ons vastklemmen aan een schaduw
die al lang verder is gelopen

gedicht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 5