[Haiku] golven lichten op een wolk ontmaskert de maan in het voorbijgaan…

voor ‘t keukenraam drie dagen al een kruisspin roerloos in het web…

[Haiku] in het halfduister van de verlaten portiek beweegt een dagblad…

de volle maandag kabbelt donker water weg een lichte avond…

bovendijkse wind onder potdichte weidsheid molens slaan hun slag…

Wel schoon zijn allen, Maar mijn vrucht kan slechts vallen Bij een uit de bron.…

reikend naar het licht ranke vrouwelijkheid draagt voelbare zwaarte ik stijg op uit dit bestaan en laat mijn leven aarden…

vredeszondag: een opgewekt knekelhuis droomde de pastoor…

Drie futen drijven vanzelf mee met stroom en wind, slapen ongestoord. Eikenloof hangt dof, glanst opeens; dat geeft trek in een hap boerenkool! De mestkever kruipt over een mierenhoop, wordt betast... Overleeft!…

Een fontein ben jij, vrijheid tintelt op mijn huid, dorstig naar haar wijn. Na de openheid, ongenaakbaar in de regen, jij naakt, ik verlegen. De hel breekt los of gaat de hemel open ? Wat maakt ons dat uit. Heb mis gegrepen, strohalmen naar de toekomst, weegschaal naar geluk ? Uiterste balans, wat je kiest is om het even, eind…

Denk niet dat ik maal Of in zijtakken verdwaal. Trots blijf ik royaal.…

[Haiku] van grote hoogte storten eikels op de grond – bomen in de dop…

mijn gevoel blijft warm een zwevend zachte windvaan tussen stormen door…

Boord op het kantje: Gestrand passagiersstoomschip, Lek als een mandje.…

[Haiku] golven glinsteren in het naderende licht van de avondzon…

opengereten rusten twee torens aan de voet van een berg puin…

schuimbekkend de zee de wind maakt haar helemaal gek…

[Haiku] de nacht splijt open - twee seconden voor de klap davert het licht neer…

bomen en nimphen moeder natuur verbeeldt traag de ruwere vorm oude schors buigt rond stammen gevoed door de bron der jeugd…

mijn ranke lijf bloeit en rijst op uit dit bestaan liefde houdt me vast armen reiken naar het licht mijn zware lijf voelt aarde…