De zon likt aan graven, gezichten zijn verdwenen, bloed kruipt over marmer. Waar het licht voor staat, vertrekken boze schaduwen uit de hangmat van de haat. Wie z’n sterren telt draagt het licht in de ogen van aardkinderen. Gat in de Melkweg, waardoor oneindigheid schijnt, verlicht zere plekken, worden niet door ons gedicht.…

Draait ritmisch rondes straalt licht over land en zee baken als vanouds…

moest ik doorstromen voelde me opgelaten zonder goed contact…

een schim op de ruit te zien een grijzende vent een beeld dat nooit went ~~~~~~ lopend langs de ruit loopt die grijsaard met me mee samen één wij twee ~~~~~~ weerspiegeld zie ik wie daar staat en valt me op hoe snel tijd vergaat ~~~~~~ we treffen elkaar in winkelruit en lachen ons met zelfspot uit…

dat menselijke is voor vele trekvogels als leverpastei…

als het donker wordt haalt de zwartkijker steeds weer z’n grote gelijk…

Vrolijk ontwaken: dit is weer een nieuwe dag, die God gemaakt heeft en een dag waar wij mensen veel van mogen gaan maken.…

Spelonkologen vonden zeer onvertogen mijn onvermogen…

Het voorhoofd rimpelt rond zijn kokette mondje vormt zich verachting…

Rimpelloos staart het Lange brede water langs Grazige weide…

Lijkt wel eindeloos te zweven zonder vliegen de wind doet het werk…

Toch nog onverwacht die bemoedigende steun voor de kabouter…

Scholletjes bakken was nog te pijnlijk voor haar.. kleine zeemeermin…

Er dreef een poedel voorbij de kale kimmen van het alpenland.…

opwaaiende kilt onthult iets ongehoords een echt Schots klokkenspel ~~~~~ wat hoort echt bij de kilt door Schotten gewild een fraaie doedelzak…

Bij het inspringen zag ik de berggeit vooraan in de kantlijn staan.…

zij maait het gras en verticuteert tegelijk - op haar naaldhakken…

bergen vormen pas hindernissen als je ze wil gaan beklimmen…

Koren schoof buigend langs de einder opgesteld onlangs gewassen.…

Een blinkend harnas verhindert niet het gebaar dat eeuwen trotseert.…