glinsterende pijn druppels vergankelijkheid rustend in een oog…

bloemen zo fragiel koesteren felle kleuren bijen ontwaken…

lichtjes in de sloot ijslaagje op de voorruit voor het ochtendrood…

nu juist in balans het moment van de waarheid de kracht van de acht…

verstild verlangen verstopt voorbij de dromen versnelt nu vooruit…

de wind waait voorbij voorbij de regendruppels de vijver loopt vol…

druppels waaien weg een nieuw begin stroomt binnen het pad rolt vooruit…

ivoren toren de klep van de vleugel glimt Thelonious Monk…

winterochtend vroeg de eendjes zwemmen over niet in hun eentje…

druppels op het raam de takken bewegen zacht door de koude wind…

vroeg stapt de pelgrim met herfstzon door het doolhof en vraagt naar de weg…

Staren naar de lucht, luisteren naar de stilte, dan een meeuw die krijst.…

rustige deken valt als aarde luchtig neer waterval van rust…

Momenten van rust vervliedend en ongrijpbaar als water dat stroomt.…

Soms zit het tegen, maar dat valt dan toch weer mee. Dat is een zegen.…

onafscheidelijk stappen zij door het leven gestrikt voor altijd…

II -de ontmoeting- 1889 het natuurgebied een weiland vol ganzen - afschieten of niet harde beten - in het moeras met knoeten hoe kort het leven het zusje louise neemt met dubbele treden de hoge trap – als een miskraam voor de angstvallige moeder – de wereld in brand turf van kalenberg een brede sloot met wat riet…

jeugdherinnering ze neemt de autoped mee dromend van vrijheid tegen bakstenen muren leunt de schaduwkant van ooit…

zondags staat hij vroeg op om een lange dag te kunnen luieren…

verborgen lijnen verbeelden de moeilijkheid verstilde eenvoud een leeg glas gevuld met denkbeeldige wensen in het hier en nu onbekende gast voorbij de gesloten deur wachtend op een kier onbewuste reis bestemming in gedachten vol in verbinding de contour ontwaakt ontsnapt uit verborgenheid in de tekening…