Netgedichten

netgedicht (nr. 28.194):

herfstzingen

daar waar ik aard
raken jouw woorden
zij sporen
ondergronds
waar zinnen langzaam
rijpen
tot de mooiste
zetels
in afgestorven bodem

Schrijver: annabel, 16 september 2009

Geplaatst in de categorie: muziek

4.0 met 6 stemmen

717

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Henk Knibbeler, 17 jaar geleden

Ik lees dit als een piepklein lief gedichtje wat je zomaar bij iemand op zijn kussen zou willen leggen, ja zoiets!

Quicksilver, 17 jaar geleden

Mooi ontroerend invoelend gedicht!

.accordionpanel { display: block !important; } .accordion:after { display: none; }

reageer Geef je reactie op deze inzending:

Naam:

E-mail:

Vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt

Bericht: