Netgedichten

netgedicht (nr. 60.103):

Antipode

Laten we aan het einde van het seizoen
Artis Natura Magister weer eens aandoen
Ons goed fatsoen gewis van zijn eer ontdaan
Ten overstaan der mispuntige apenrots
Slaan we knotsgek de papagaaienlaan op
Prietpraat nabouwend en verrek!
Hobbelt daar niet die vogelvrije Van Gogh
Met klapgomkauwende drommel om zijn nek?
"Hallo Beo" wauwelt Theo gedistingeerd
Doorheen het holklinkende vertrek
Repeterend in zijn ouderrol
"Hallo Beo...Hallo Beo"
Maar Gracula Religiosa
Wacht zich voor elke directe rede
Met dolkstootgrote bek

En een fanfaron van een vent
Lokt een bokkige olifant uit zijn tent
Die zijn slurf nogal laat roeren
En ragt diens wangvel nukkig murw
(Want op het bordje stond niet voeren)
Waarna zijn aars betastend achter glas
Te onpas een Kuifmakaak zich laat bekoekeloeren
En terwijl van nijlpaarden wij de keelspelonken pijlen
En krokodillen zich gelijk boomstronken
Tot voedertijd verwijlen
Aanschouwt een Condor op een stok
Vorstelijk mokkend om zijn horst
Een peigerend zonnetje achter de hokken in het verschiet

En staat de antipode onverhoeds
Een schabouwelijke apotheose op te wachten
Die hem daags later gaat laten dokken

... De antipode is Theo van Gogh zelf. De man die letterlijk en figuurlijk aan de andere kant van het spectrum stond. De vrijdenker, de provocateur, de anti-islamist, de Hollandse botheid tegenover het religieuze totalitarisme. ...

Zie ook: http://henkjonkerafrica.yolasite.com

Schrijver: Henk Jonker, 22 juni 2016