Festina lente; 8. To-To (De Droom)

Van de zon, de maan of enige uilen was geen sprake meer;
de luchten verkleurden, los van welke vorm van tijd dan ook.

Het oorsuizende gezoem van alles was voor To-To onhoorbaar,
enerzijds omdat hij een torretje is, anderzijds omdat hij droomde,
ja! (hoe kan een insect dromen? of zelfs dromen van oren?);
hij sliep (in dit verhaal, anders klopt heel Festina lente niet;
dit moet fabelachtig zijn), hij droomde!

De sneeuw was nog niet gevallen of het grote bezinnen,
het reflecteren wat de maan zo goed kon, was begonnen.
(Iedere nieuwe generatie komt weer voor de eeuwige
vragen te staan alsof zij nooit eerder gesteld zijn, zo ook
het ongedierte. Dus!)

Ach, zou alles ook zo fladderig geweest zijn, alles wat
maar roze kon zijn, en dan dat blauw boven de toppen
met vaak flodderig wit, of grauwgrijs, de verheerlijkte
wolken, er wordt hier gevlogen om het eigenzinnigst.

Als hij nou toch eens in een mensenhuis terecht komen zou,
en landen in een bed, wachten op verzorging van een lieve zus.
En zo werd To-To wakker, diep verscholen.
Het voedsel lag op zijn rug.

To-To vroeg zich af waar de grens tussen het dromen en
de werkelijkheid lag. Daarop had nooit iemand antwoord
durven geven, behalve zij die van niks leken te weten.
Maar hij had het nooit aan De Eik gevraagd.

Noch de zon, noch de maan, noch die wankele uilen, waagden
zich een buil te vallen aan deze “veel te hoog gegrepen materie!”,
zoals ieder volhield. En standvastigheid bewijst innerlijke kracht,
zo had To-To het geleerd en zo zou het ook zijn.

... [2013] door R. van de Struik
uit de bundel: Festina lente; To-To (7 t/m 10)

Festina lente (1 t/m 6) [2009]

1. De Uil, De Zon en De Maan
2. De Jonge Eik
3. De Muis
4. Het Grote Feest
5. Het Gesponnen Lijntje (met To-To)
6. De Oude Eik

Festina lente; To-To (7 t/m 10) [2013]

7a. Het Bos
7b. Het Bos
8. De Droom
9. Twijfel
10. Totaal van het pad (zonder…) ...