Netgedichten

netgedicht (nr. 87.904):

Coma

Vader ligt in coma.
Ik weet het.
De stilte neemt het over
waar woorden hun recht verliezen.

Er was woede.
Er was afstand.
Maar nooit
de intentie
om je pijn te doen.

En toch blijft de vraag
zich herhalen
als adem tegen glas:
Dokter,
denk je dat hij het haalt?

Mijn gedachten ontsporen.
Wat ik gaf.
Wat ik liet liggen.
Afscheid hangt dichtbij —
een woord
dat ik al draag.

Je deed me soms pijn.
Uit onvermogen.
Verlies
was nooit
de inzet.

Laat me één zin achterlaten,
niet uitgesproken,
maar tussen ons in —
waar tijd even stokt
en stilte alles beslist.

Denk je
dat je het haalt?

Hier,
tussen leven en wachten,
bestaat hoop
alleen nog als schaduw.

Laat ons zwijgen.
Woorden doen pijn.
Ze raken niet
zoals jij dat deed.

Als je gaat,
laat me dan niet achter
met slechts
dit ene
afscheid.