We noemen hem Kees XVIII; vers 832-III
*832-III*
zolang ik wacht tot de nacht
in alle zwaarte van zijn zwart
langs mij heen is gegleden
heroverweeg ik mijn verleden
heden en toekomst
alle felle kleuren die ik aanbracht
in de uitwisseling van gedachten
lachend om mijn eigen pretentie
zie ik hier en nu
de ontbrekende essentie
onverschrokken blijf ik staren
in die spiegel der zelfreflectie
de correctie opbouwend ervaren
de gevaren onder ogen zien
en tot bedaren komen
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: individu
we_noemen_hem_kees 2.7 met 3 stemmen 
63
63
Er is 1 reactie op deze inzending:
- of noemen wij u toch maar Kees, zo nederig en toch gewoon
zo nobel zonder machtsvertoon
zoals wij graag zien aan een keizer
niet pretentieus doch des te wijzer? -
Ik hoop dat gij de missing link,
de ware harde kern van Kees
ook zonder hulp van buiten vindt
u hebt dat wel verdiend, I think...