Laten we eerlijk zijn, de woordenfontein der afkortingman met een jee en een cee nadert stilaan het bedenkelijk niveau der randdebielen wier oren tuiten aan de voet van de oevers van gortdroge greppels der drooggevallen wadi's van kali's Zolang de triremen met geboeide roeiers het luizige luipaarden volk dat zijn leuter…

deze dag ben ik met mijzelf en spreek me liefdevol toe versober mijn gang en dromen het maakt me minder moe heden vergeet ik mijn verleden maan mijzelf tot rust probeer gister aan vandaag te smeden opdat alles in smeulend as sissend sust…

soms heb ik geen woorden nodig voel dan wat ik denk zie hoe ik kijk, mijn ogen vertellen: je bent nooit overbodig volg mij in de lucht, ik maak een geringe wenk ervaar dat gebaar het is een regenboog als geschenk die kent alle kleuren net als ieder, hebben zij een eigen glans met bijpassende geuren…

Ongeschonden blijf ik mezelf totdat jij me aanraakt met jouw vingers en ik verander in een fraaie vlinder dan vlieg ik weg met gouden vleugels wanneer jij me vrijlaat uit jouw lachende mond het is zeker niet onmogelijk dat ik zwijg wanneer jij luistert dat ik niet buig voor argumenten nu jij ze opschrijft in de schaduw jij weet dat ik…

Er zijn zeven huismussen aan de wildernis ontsnapt om te eten in een vogelkooi heb je een vergunning nodig om te vliegen? vraagt een grijze mus aan een in de kooi geboren kanarie in de lente ben ik een vlinder die voor je danst in het zonlicht ik ben de bloesem van een fruitboom het maanlicht in de donkere nacht en je wordt lichter…

al woon ik in de ouderdom, met weinig later, ben nog steeds dorstig van geest en vrij met mijn lippen aan de beker, ik ben gewenst mijn eigen uitbater. tot de ziel roept of de zucht enkel nog van de verleiding snoept kom schaar je aan mijn zij, laten wij drinken op onze beider vrucht die door de jaren heen niet in storm en strijd, maar nog…

je zou kunnen zeggen dat hij niet meer voldoet aan de verwachtingen van het toegestroomde publiek je zou kunnen denken dat zijn impact is gestokt door onduidelijkheid over betrokken struiken je zou kunnen vinden dat hij überhaupt niet hier hoort voor de zielenrust van onoorbare malloten je zou kunnen stellen dat zijn stem verdwenen…

Die vriendelijke dame elke ochtend komen we haar tegen, stralend weer lichtelijk voorover gebogen lezend autocue met betoverende blik, zo fijngevlochten enthousiast glimlachend, met vriendelijke ogen pittig commentaar gevend over wind, ijs en regen Zij lijkt op het meisje van hiernaast al kom ik deze dame, in dagelijks leven, nooit tegen…

Lui ben ik absoluut niet dat is mijn persoonlijke verhaal geen keuze, maar moraal van zien in deze keiharde wereld bovendien ontwijk ik de mens die hard begint te schreeuwen jouw blik voelt als een wilde leeuw, ‘t verslindt mij, zonder mededogen daarom zeg ik niks, kijk niet in je boze ogen stilte kan veel zeggen, als woorden kunnen drogen…

Dit ongevraagde gegeven wat leven nou eenmaal is hoeft van hem echt nooit zozeer gestolen te worden De voorkeur gaat uit naar een alfabetische ordening tussen alle andere boeken of bij herdenkingsborden Hij studeert al veel langer zo hij zich herinneren kan op een onvijandig bestaan onder de omstandigheden Het begrip is reeds gegroeid…

Eigenlijk had ik vandaag te werk gemoeten en gisteren had ik boodschappen moeten doen… Maar ik voelde me niet sterk ik wil eigenlijk helemaal geen baan dus heb ik ontslag genomen en nu schraap ik bodems uit bakjes die nog in mijn koelkast staan Morgenavond zouden we samen op stap gaan ik en mijn meissie romantisch dineren bij dat knusse…

Je zit daar met diezelfde blik die vroeger alles rechtzette. De koffie voor je, al lang koud. “Recht je rug,” zei je, zoals vroeger. Ik glimlach even. Meer zit er niet in. Ik probeer het, maar mijn schouders zakken terug, ze dragen wat jij niet ziet. Je handen liggen stil, maar ik herinner ze anders— op mijn rug, duwend, corrigerend…

Als je naar buiten kijkt zie je slechts de duisternis van de lege nacht achter een eenzame weerspiegeling in verspocht dubbelglas Het blauwe licht versterkt het contrast van dat gelaat rimpels in het gezicht de staat van die kamer in het raam gereflecteerd In dat ogenblik ervaar je wat zij plegen te dichten zij die jou niet zien zitten…

Misschien ben ik niet de mooiste man in het onverdroten voorjaarslicht maar mijn intelligentie spreekt boekdelen er is een artikel in een encyclopedie over mijn nijverheid geschreven om orde in de chaos te scheppen deel ik handtekeningen uit aan wildvreemde mensen die net als ik lederen sandalen dragen en zonder kleren door het leven gaan…

De ketting rammelde aan alle kanten nauwelijks zichtbaar als die was geen tekenfilmveil echter geen slijptol kwam er aan te pas om al dat opgelegde via omleidingen te beslechten oneigenlijke schuld af te schudden geduld en standvastigheid na sinds het prille begin te zijn bedrogen te streven naar niemand tekort doen maar het keramieken…

Als jij je de straat nog herinnert het zicht vanuit het raam van een slaap- woon- voor zijn part één badkamer als verzamelnaam voor meerdere mogelijkheden vanaf een zoveelste verdieping of lager de dagen en nachtenlang voor je blijft zien over de daken van schuurtjes kijkend onderbuurtjes uit de wijken hoe ver je reiken kon al vliegend…

Onder blauwachtige mist zweeft zijn kleine vissersboot met hoopvolle netten op de stroming zit de buit verstopt in scholing verborgen in het wateroppervlak Masten van enkele zeilen vaag zichtbaar in dichte mist onthullen contouren op de kade de huizen, de kranen en de schoorstenen tekenen asgrauw en triest beladen Oranje zon kijkt…

Ik sta op het balkon bijna-gewoon te denken aan de mannen in de zaal die mijn kleren monsteren en zich een beeld vormen van mijn lichaam Zo ben ik dus zo verhouden mensen zich tot elkaar, aftastend wie ze zijn in de ogen van anderen elkaar inschattend en afwegend met wie ze wel willen praten en wat flirten, wie weet wat er dan…

Opnieuw staart hij in de nacht in zijn tuin als hij niet beter wist zou hij niet zeggen dat zijn gedachten vruchtbaar zijn zelfs vruchtbaarder dan menig bloem die onbestoven vergeeld verwelkt de ruimte inneemt als het ware onkruid zinloos en welig tiert in zijn biodiverse multiversa Maar nu blijft de man de kalme observator…

Doe hem ook zo’n roze bril zodat hij dat zomerjurkje ziet fladderend over het perron achter de laatste coupé aan waarin de eigenaresse waarschijnlijk geen weet heeft van het flagrante beeld dat zij achterlaat Geef hem anders wat zin niet zozeer de zin van alles maar gewoon waardoor hij weer een keer zonnestralen voelen wil de wind…