Netgedichten

netgedicht (nr. 88.521):

Eindeloze zee

Woorden van eindeloze zee
strekken zich in kalmte van golven
stille heimwee is ontvankelijk
voor zwijgende taal

in het voorafgaande ligt ontwaken
opstaan uit een diepe rust
plotseling de ogen open

Onze ontmoeting tekent zich
aan horizon van gelatenheid

je fluistert over liefde
dat is natuurlijk dwalen
waar het hart spreekt van waarheid
is laatste echo: trouw
trouw, trouw, ik hou van jou

we stropen mouwen op
om de ziel te laten praten
kom mee, dan lopen we
nog eenmaal naar het groene bos
over blonde duinen, naar het zandstrand
van de eindeloze zilte zee.

Het is vandaag de derde dag
van nieuwe ochtend
opnieuw beginnen
in hartstocht van het woord
je hebt het goed gehoord

een nieuwe lichting
figuurlijke letters voor het licht
vrolijke zinnen die aangenaam
met de heldere zon spelen.