Netgedichten over reizen

netgedicht (nr. 647):

Makena beach

Over de uitgestrektheid van de Stille Zuidzee
Voeren noordoostelijke winden ze mee
Tuimelend op eindelose waterwoestijnen
Golven die huizenhoog deinen

Almaar opstuwende wanden
Onaflatend spuwend tegen de stranden
Maken luid brullend hun landing
Waarna ze stukbreken in de branding

Het lijken wel kokhalzende kaken
Die monsterlijke kruinen uitbraken
Bruisende zeedraken van stortvloeden
Als er passaatstormen woeden

Tot paradijs hebben hipsters verklaard
Dit eiland waar ze onvervaard
Bezit hebben genomen van de stranden
Surfend met losse handen

Worden ze door het opeenvolgen
Van witte schuimkragen bedolven
Waarvan één op de vijf ervan
Een hulk van een Leviathan

Afgetekend tegen de spoelende brei
Sist het zeeschuim aan hen voorbij
Als ze racend de helling afgaan
Waaghalsen durven de uitdaging aan

Iemand strekt zijn armen uit en dapper
Met zijn lange-manen-gewapper
Wordt een balancerende Christus-figuur
Door de titaan verslonden op den duur

Komt wanhopend aan de man de nood:
'Zal hij wederom opstaan uit de dood?'