Netgedichten

netgedicht (nr. 88.872):

licht en later

ik kus mijn zusje, klein en teer,
zij lacht en weet nog niets van “meer”,
geen tijd, geen dood, geen zwaar gewicht,
alleen het spelen met het licht

maar in dat licht sluipt stil een vraag:
wie ben ik straks, wie ben ik dan vandaag?
zal ik nog voelen, zien, bestaan,
of glijd ik naamloos ergens aan?

poëzie brandt, een zachte wond,
zij maakt van stilte adem, mond,
zij bindt wat was en wat nog komt
tot één geheim dat in ons klopt

en toch, hoe klein haar hand in mij,
hoe groot de schaduw die ik zij.