Netgedichten

netgedicht (nr. 88.917):

Neergelegd

’s Nachts draaien de vragen
laag rond mijn hoofd.
Als iets dat niet wil landen.

Je haar valt over je schouders als nacht.
Je stem vult de ruimte
die minuten achterlieten.

Jij bent het enige
dat de stilte tegenhoudt
wanneer ik loslaat.

Kijk me aan—
In mijn ogen
beweegt jouw verdriet.
In mijn glimlach
zit iets van jou.

De oude lagen zijn weg.
Afgepeld.
Wat overblijft
lijkt verdacht veel op jou.

Als het iets zegt—
de muren die vielen,
de scherpe splinters van mijn dromen.

Bevrijd me.
Laat me niet gaan.
Blijf ergens
onder mijn huid hangen.

Ik probeer het vuur niet te doven.
Omdat het zo blijft branden
achter mijn ogen.

Je bent er nog.
Dichtbij.
Iets dat blijft terugkomen.

Maar diep in mij—
in een kamer zonder licht—
heb ik je neergelegd.

En de deur
voorzichtig opengedaan.