Netgedichten

netgedicht (nr. 89.060):

Eenzaam landschap

Waar kussen de zilte golven
van de zee jouw trouwe lichaam
door tijd en tranen taai geworden

aan het eenzaam landschap verbonden
waar zijn de woeste bruisrivieren
nabij jouw eindeloze wilde bossen
laat ik je toe met jouw voorname lading

ik heb ze in mijn bonzend hart bewaard
de genoeglijke herinneringen aan liefde
in mijn intieme zoetwaterhavenmond

waar ligt jouw vermoeide lijf nu te slapen
waar is de dageraad met een nieuwe droom.

We zijn met elkaar vergroeid in tijdelijkheid
eerst ben je hier en daarna raak ik je weer kwijt.