Netgedichten

netgedicht (nr. 89.160):

Niets is eeuwig of altijd

"Ik blijf.

Ik blijf voor altijd en eeuwig,
in goede en kwade dagen ...!"

Zei je.

En toen, toen ging je weg.

Je liet haar achter voor altijd en eeuwig.
Je liet haar in goede en kwade dagen.

En zij,
zij rukte de woorden uit de tijd,
legde ze in haar handen,
strooide ze in de vroege ochtend uit
door haar raam,
liet ze meedragen op de zucht van
een lentewind.

Haar vingers streelden haar gedachten,
trokken aarzelend
het moment van ontwaken
als een pijnlijke zekerheid
door haar zijn.

En toch...

In dat ene moment,
op de drempel van nacht naar dag
trilde haar eerste adem.
voelde ze lentelucht van nieuw begin,
nieuw leven.

En in de stilte van die morgen
kon ze eindelijk weer zichzelf horen,
zichzelf beleven.