Netgedichten

netgedicht (nr. 89.162):

Schaduw van het niets

Het is onduidelijk wat ik in de spiegel zie
maar het is beslist geen mooie vrouw
het is angstaanjagend dat ik zo lelijk
tijdens mijn leven ben geworden

leven doe ik niet langer in de duisterschaduw
van de rijke mensen, die ik zonder twijfels
hypocriet noem met hun belachelijke gedrag
alsof schoonheid voor een spiegel te koop is

niet nadenkend en dom, ik leef op water en brood
ik slaap onder zure regen, bedek mijn onderliggende
schaamte met een rationeler denkraam, bijna wiskundig
met metaforen die humorloos leeg zijn

dromen doe ik zonder daadwerkelijk plichtsbesef
over nutteloos verpozen tussen ander lege dozen

achter de schaduw van het niets.