Netgedichten

netgedicht (nr. 89.248):

Metamorfose

Ongeschonden blijf ik mezelf
totdat jij me aanraakt met jouw vingers
en ik verander in een fraaie vlinder
dan vlieg ik weg met gouden vleugels

wanneer jij me vrijlaat
uit jouw lachende mond

het is zeker niet onmogelijk
dat ik zwijg wanneer jij luistert
dat ik niet buig voor argumenten
nu jij ze opschrijft in de schaduw

jij weet dat ik geen hoop geef
in het donker van de onmacht
geen glimp van diep vertrouwen
of heldere glans van een ziel

wanneer jij me eindelijk vrijlaat
uit de glanzende kooi in de zon.