Netgedichten

netgedicht (nr. 89.371):

Vuurol

Bij het zien van dat dartele
losse ensemble
jonge figuren, frank en vrij babbelend
wandelend in bosrijke heuvelnatuur

kreeg ik een flashback
van twee jaar geleden
van de vuurol theater
voorstelling in vuursche

een duurloopster gaf mij,
toen ik haar passeerde
een kus, heel spontaan,
en zei mij toen 'Stuur ze!'

*

nu mijn haar weer wat langer,
golvend in krullen
geen grijze, maar bruine,
meer donker dan blond
zich weer heeft gemeld
aan het bovenste front

wordt het langzamerhand
dan toch weer eens tijd
voor een selfie, of anders gezegd
een van mij

al toon ik mij liever met haar
aan mijn zij
van gister, die mooie zwartharige
meid