Netgedichten

netgedicht (nr. 89.407):

PARK HUIZE OLTERTERP

Een behakte beukenstobbe met ogen
der schouwende wijsheid spreekt zelfbewust
tot zijn rechte soortgenoten vol lust
om hun stam en aanzien te verhogen.

De strenge, toch minzame bomen mogen
waken over komst, zorg en groeirust
van nieuwe rododendronstruiken, gekust
door pracht, welke heel de tuin wil zogen.

Opengekrabde aarde in perken
en rondom vijvers wacht op verrassing,
die zij in zich bewaart, weldra zal sterken.

Zachtzinnig wenkt geurige ontluiking
rappe pootjes en luchtige vlerken:
steeds blijft nietig, wild leven hier hoveling.