Wissels

Zo speel ik meerdere personen
in één lichaam,
geen van hen
voelt als een volledig bestaan.

De rustige.
De zachte.
De afstandelijke.
Degene die blijft praten
zodat niemand mij opmerkt

Geen van hen voldoet.
Elke versie laat iets achter
dat niet mee kon functioneren.

Ik wissel van gezicht
naargelang de kamer,
de stilte,
een noodzaak om draaglijk te blijven
voor anderen.

Toch brengt niets daarvan
een innige rust.

Wat ik ook probeer te worden,
het botst telkens opnieuw
op dezelfde grens.

maskers disconatie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 6 stemmen 57