Netgedichten

netgedicht (nr. 89.452):

Alleen wat woorden

Dichten is niet iedereen gegeven,
maar schrijven leer je zeker wel
zoals je ook hebt leren praten.
Soms heb je lieve vrienden die
wel tussen lijnen lezen van wat
er in bepaalde woorden staat,
maar anderen kunnen dit helaas
nog niet en die moet je verwennen

met zinnen die een diepe zin verbergen
maar toch doorzichtig zijn als glas.
Ik weet nog hoe het verzen schrijven
vroeger was: je zocht en zuchtte
maar plots kwam dan dat ene woord,
die ene zin die alles op deed lichten.
Zo schreef ik toen ook mijn gedichten.
Maar ach, dat is nu al zo lang geleden.

Je moet nu zuinig zijn met woorden,
en beelden moeten duister zijn, verborgen
en zeker nog niets zeggen over morgen
want niemand kent de dag die komen gaat.
Ik denk dat ik het hier nu maar bij laat
want anders wek ik wrevel op
van mensen die het beter weten -
die mogen zeker dit gedicht vergeten!