Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.541):

Vaderdag zonder jou

Zijn zware stembanden vonden licht.
Felle tonen waaiden mijn woordenboek binnen
en werden samengevouwen tot
‘’welkom op deze zondagmorgen,
waarbij je dromen mogen uitkomen’’.

Voor mij geen droom,
maar een nachtmerrie,
die blijft aanslaan
als een lamp
die eindeloos flikkert
boven een kamer
waar schaduwen stilvallen.

Dus ik probeer ‘m zelf uit te zetten.
Ik tik ertegenaan,
eerst zacht
alsof hij van porselein is
en dan harder,
tot mijn vingers gloeien
en het eindelijk stil wordt.

Maar dan herinner ik me de goede momenten.
Hoe jij een boek voorlas
met een heel theater
in je borstkas.
Hoe jij me bij de schoolpoort
stond op te wachten
met open armen
en me hard knuffelde
toen ik tegen je hart aankwam.

Ik kan er zo een boek van schrijven,
maar dit keer niet een
die jij mag lezen,
want dan blenden mijn dagen in nachten.
Waarin jij opnieuw de macht krijgt,
aan het woord bent
en je eigen verhaallijn schrijft
zonder begin of eind.

Een verhaal waarin jij
de hoofdpersonage speelt
en ik slechts een voetnoot.
Een verhaal waarin ‘’sorry’’
een woord is dat jij niet kent.

Voor mij ben je geen vader,
maar een wolf
met tanden van glas
die breken als je bijt
en toch wacht je op aas,
want alleen zo houd jij
je schijnheilige glans overeind.

Een personage dat in mijn boek
nu niet meer bestaat.
Dus ik zet de schakelaar om,
in de hoop dat deze nare nachtmerrie vergaat.

Eindelijk
een vaderdag
zonder jou.