Netgedichten

netgedicht (nr. 89.597):

Plaknacht.

In een plaknacht werd mijn stelling ontkracht:
dat mijn ziel een vaste vorm bewaart,
want ik voelde mij oneindig nat
tussen laken en kussensloop, vergaard
uit zweet en maan. En ergens zacht
kraakte het hout, alsof het wist
van een grens waarvan ik altijd dacht
dat zij bestond - maar nu vermist.

Mijn hand was niet de hand van gister,
mijn adem rook naar verre mist,
mijn huid herkende haar eigen naam niet meer.
En alles wat ik dacht te weten
lag op de vloer: verwrongen, ongewist.

... Het was klam vannacht en bij 't ontwaken(6h), lag mijn laken getordeerd op de slaapkamervloer. ...

Zie ook: http://levendgeheugen.blogspot.com

Schrijver: J.J.v.Verre.
27 juni 2026