Netgedichten

netgedicht (nr. 89.658):

Jaap en ik in het boshuisje

De gure wind van maart sloeg tegen de ruiten,
een gitzwart bos, de wereld ver daarbuiten.
Geen luxe stof of dure kant die telde,
toen in de kou de twijfel langzaam smolt.

Bij het knapperend vuur, de vlammen op de wanden,
vonden wij rust in elkaars warme handen.
Geen sprake meer van afstand of van schijn,
slechts puur geluk om simpelweg te zijn.

Van het zachte kleed naar het warme dons,
fluisterde de nacht: dit moment is van ons.
Een diep verbond, een stilte die verbindt,
terwijl de rust de storm overwint.

Nu slaapt de liefde, voldaan en heel dichtbij,
het haardvuur dooft, de kou is lang voorbij.
Verloren in het diepe, donkere groen,
verzegeld door die adembenemende zoen.