Hendiadys

Het is inderdaad dat spanningsveld waar het om gaat...ook in dit gedicht, dat het vervolg is op "Acanthus" (z.a.).

Je interpretatie komt daarmee in elk geval een heel eind in de bedoelde richting, dank je wel!

Het is inderdaad een raadsel hoe kunstig en artistieke beeldhouwers en graveurs hier met bloed, zweet en tranen te werk zijn gegaan.

Zuilen als tweeëenheid waar de bloembladen in top de architraaf moeten staven...eigenlijk een soort mini-wereldwonder, voor wie daar oog voor heeft!

Het is niet de gulden snede die ons sprakeloos maakt.
Het is de afwijking ervan die ons verbijsterend de mond snoert.
De fantasie probeert dat moment terug te brengen naar de logica, naar de regels, waaraan wij ons zo graag onttrekken. Zij zoekt een verklaring, een patroon, een oorzaak. Maar juist daar groeit de vervoering.
Terug naar de Korinthische zuilen. De één aanschouwt de schoonheid; de ander ziet de zweetdruppels, de weerstand, het bloed en het onvermogen dat aan het kunstwerk voorafging. Het is het spanningsveld dat lief heeft.

@ Rens:
het menselijk voorstellingsvermogen bestaat uit een meerlagige, meerduidige mix
van het schone, het goede en het ware.

De fantasie is de sublimering van het schone...
En het goede is meer dan het ware alleen.
Het ware ziet de kleuren, de vormen en maten,
maar het gaat niet om de vorm an sich, maar om de inventio die de geest ziet.

Dat kan de lezer er met de nodige inspanning (hopelijk) best uithalen!

Maar deze uiting overtreft
toch ook ons menselijk
voorstellingsvermogen?!