Netgedichten over taal

netgedicht (nr. 1.175):

Jaruda

Hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze zo aanwezig is
hem van dichtbij negeert
of wanneer zijn stilte haar raakt
als de duisternis blijft
en haar gevoelloosheid zich wraakt

Nooit zal hij die leegte vullen
wanneer zij verdwijnt in het niks
geen windvlaag als werkelijkheid voelen
noch een vervorming
van lang verzwegen gemis

Hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze zo aanwezig is
terwijl ze alles hekelt als striemende wind
hem van dichtbij negeert
of zijn zwijgen aankomt
hem verbied te spreken zonder haar stem

Hem verbied te zwijgen zonder haar stem
troebeler dan de duisternis
omslachtig als de eindigheid
was zij alle dagen
zuigend
leegtrekkende grond zonder uitdoving

Haar spreken is geen waar einde
dichterbij en echt
hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze aanwezig is
verbonden doch wrang zolang ze doorleeft
daarom voldoen de talen nooit
voor de oneindige tranen

- of hij lijkt verdrietig
verdrietig dat het zo lijkt