Netgedichten

netgedicht (nr. 89.733):

WITE MAR

Het meertje in de bossen bij Beetsterzwaag
ademt vol heidelucht en moerasgeuren.
Zijn groenig water heeft ijle deuren
naar schone wereld met blijvende vraag.

Wentelingen gaan razend snel, dan weer traag,
willen het stille bestaan opbeuren,
dat wellicht in 't verborgene zal treuren
om zorg en onzekerheid van vandaag.

Vloeiend verdwijnt warme schittering.
Kikkers en salamanders laten hun strijd,
zoeken een modderbed voor overwintering.

Het verharde ven is tot dragen bereid.
IJzers krassen bij voortgaan en draaiingen.
Vreugde op de ruime ijsbaan galmt wijd.