Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.752):

stil gedicht

Je denkt dat je het weet, het klinkt
als de zoete geur van lentekriebels
uit de buik van de nachtzwaluw.
Je hoort de stem van oude liefde
die je altijd bij is gebleven.

Maar hier is niemand op pad.
Op dit uur van de nacht ligt alleen
de maanlichte hei er verlaten bij.
Het is de stilte van de zeven heuvels
die je nog niet eerder hoorde.

Het is de stilte van het schelpenpad
onder je zwijgende voeten. Het is
de stilte van de regen die slaapt
in de bomen als het peinzen van
de dichter dat je niet mag verstoren.

Het is de stilte van het wachten
op de komst van het onvermoede.