De laatste worp

Ergens zit iemand
aan een tafel,
niet van hout of steen,
maar van besluiten
die zwaarder wegen
dan de handen die ze nemen.

Voor hem liggen dobbelstenen,
glad gesleten
door het geloof
dat een nieuwe worp
het verleden
kan herschrijven.

Buiten verplaatst de wind
het stof van gisteren
naar morgen.
De aarde bewaart zwijgend
wat mensen
proberen te vergeten.

Toch blijft de hand
boven de tafel hangen,
alsof verlies
zich laat uitstellen,
alsof de uitkomst
nog wacht.

Maar zelfs steen
wordt moe van dragen.
Iedere worp
maakt de tafel leger.

Misschien was toeval
nooit de macht,
maar slechts de spiegel
waarin de mens
zijn verlangen
naar beheersing zag—

tot alleen
de echo
van vallende stenen
nog fluistert

hoe kostbaar hoop wordt
zodra zij
wordt verward
met macht.

hoop

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 3