De tak

je eet wat rijp is
wat zich zonder verzet
in je hand legt

je kent de smaak
maar niet de tijd
die nodig was
om hier te komen

onder de schors
loopt nog altijd
het stille werk
van wortel naar blad

misschien is dat
wat dankbaarheid is:

niet teruggeven
wat je hebt genomen
maar iets heel laten
waaruit het opnieuw
kan ontstaan

je loopt verder
met lege handen

achter je
blijft de tak
ongeschonden

en in het licht
van de late middag
lijkt hij niets
te vragen

vergankelijkheid, dankbaa

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7