Zo waar is de taal

Ik speel maar een beetje met de woorden
zoals vluchtgebied en avondregen.
Zo trekt opgekropt verdriet vanzelf weg.
Als politiesirenes de buurt uit
het noodgeval tegemoet.

Elk nieuw woord na het ander klinkt
als twee voorjaarsmerels
die zingen en paren en rusteloos
nesten bouwen in het zicht
van het roofdier.

Elke nieuwe dag ligt op de loer
van de zon op het zwoegende zand.
Zo voelt het althans als een trillende hand
in een andere hand, oud geworden
en niet meer zo buigzaam.

Zo waar is de taal van vertragend verval
die onder woorden brengt alles
wat gelukkig gemaakt heeft, ook:
alle gemiste stiltegebieden
die er voordien nog niet waren.

Schrijver: Wout Joling, 26 augustus 2026

wjolingkpnmail.nl

liefde, verval

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 11