De spiegel en de herfst

Het najaar daalt geruisloos neer en legt zich stil over de stad,
een zware deken geweven uit de adem van verloren zielen.
Ik loop over het bekende plaveisel waar de schaduwen zich strekken,
terwijl in de schemering de menselijke ego's stijgen en weer vallen.
In de verte jagen miljoenen stemmen bezeten voort,
koortsachtig op zoek naar de illusie van hun vrijheid, hun liefde en hun haastig feest.

Ik zie hen aan vanaf de zijlijn, die ronkende, rusteloze menigte—
niets dan een vreemde, vervormde spiegel van mijn eigen eenzame geest.

Wacht nog heel even, mijn liefste, tot het woord zich losmaakt uit de nacht.
De poëzie is een trage stroom, en mijn ziel zoekt tastend
in haar diepste kelders naar de weinige letters die jouw aanwezigheid kunnen dragen.

Het duurt een eeuwigheid, een bitter en teder ogenblik,
voordat ik de stem vind die diep onder mijn huid begraven ligt.

Kleed je weer aan, bedek de zachte, stille vallei van je heupen.
Laat de schaduw terugkeren over het landschap van ons samenzijn.
Schenk jouw kale, trotse bergen aan de melancholieke herfstgoden,
zodat zij er hun passie op kunnen koelen,
terwijl ik achterblijf met de woeste, stormachtige oceaan van mijn woorden.

herfst spiegel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 25