voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.590):

Blonde minnaar

De ronde kamer breekt open.
Het laken valt af.
Hij staat daar.
Naakt in het vroege licht.
Het is een moeizame start.
Zijn gezicht is getekend.
Zijn illusies zijn weg.

Wat is verlangen als het vlees aarzelt?
De ander blijft een schim in de nacht.
Hij zoekt de warmte van een lijf.
De geur van huid.
De zwaarte van bloed.

Maar er is een wet voor elk wezen.
Je moet je eigen koorts alleen verdragen.
Geen god helpt hem nu nog.
Hij hoort alleen zijn eigen hartslag.

De blonde jongen van het strand is weg.
Hij is nu een aantrekkelijke vreemde.
Een broos verhaal.
Het verbleekt in de avondzon.

Het leven is een harde minnaar.
Het belooft veel.
Maar het breekt de eenzaamheid niet.
Toch tilt hij zijn voeten op.
Hij heeft geen spijt.
Hij loopt de open leegte in.
Hij is warm van drift.

Zijn handen graven in je heupen.
De wind slaat het zand tot golven.
Hij drinkt de zoute stroom.
Twee bezeten lijven.
Een blinde daad van lust.

De nacht is warm.
Het ruikt naar opengebroken aarde.
Hij omsluit je mond.
Je mond is als rijp fruit.
Een storm van huid en haar.
Alle rust verdwijnt.
Het ik lost op.
Het spat open in de ander.

Schrijver: Hector Havermout
1 oktober 2026


Geplaatst in de categorie: ex-liefde

Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 328

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: