Over de hel en de hemel
Als stoker van warmte, zonodig ook de hittebronnen
zelf handig opporrend, wist hij mij te wel vinden, in
vuurvorm en vlammen, voor dat gloeiendhete verhaal
op zijn aangebrande lippen en een afgebladderde tong.
Over de hel en de hemel.
Of, zoals hij zei, dat wat allebei niet bestaat, tenzij: als
je er bent, went het nimmer, want de oneindigheid van
immers alles waar jij het meest voor vreest, dat wat jou
meer bezeert dan je pijnlijkste herinnering, die dingen
die jij dacht te verhullen voor jan en alleman, - ja, ook zij
zullen alom vertegenwoordigd zijn; je ontkomt nergens aan,
in die oneindige stroom, een diepbedroefde rivier, gevuld
met eigen tranen.
En, mocht je van zins zijn naar de hemel te gaan, ook
daar wacht je de onverzoenlijke oneindigheid; menig
diep gelovige is per decreet, dus per direct, naar beneden
gekomen, naar de hel gegleden, om aan de onhebbelijkheid
van een constante perfectie te ontkomen; ook het besef dat
indaalt als al die mensen waarvan men hoopte, of dacht,
wel in de hemel tegen te komen, maar daar niet zijn, doet
opvallend veel doden afglijden.
Geplaatst in de categorie: individu

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!