Nog altijd mijn pa

Dezelfde datum. Dezelfde dag.
Vierentwintig jaar geleden.
En toch is dat ene telefoontje
soms maar één ademtocht van het heden.

Dat kuttelefoontje, pa.
Daar is geen mooier woord voor nodig.
Jij was er - en ineens niet meer.
De rest klonk even overbodig.

Nu kijk ik naar je foto.
Je lacht, je ogen bijna dicht.
Ik zou zo graag nog even zitten
tegenover dat vertrouwde gezicht.

Geen groot gesprek. Gewoon wat praten.
Vertellen hoe het met me gaat.
En dan, als ik weer weg zou moeten,
nog even blijven, net te laat.

Vierentwintig jaar aan dagen
waarin ik zonder jou verderging.
Maar zonder jou is nooit geworden
dat ik je niet meer bij me vind.

Je zit in wat ik soms wil zeggen,
in iets waarom ik lachen moet.
En juist op heel gewone dagen
voel ik ineens weer hoe ik je zoek.

Dus glimlach ik maar even naar boven.
Of jij het ziet, dat weet ik niet.
Ik wil zo graag dat ergens, ergens,
iets van mijn liefde jou bereikt.

Vandaag mis ik je zoals toen, pa,
al leerde ik leven met de pijn.
Ik had je zoveel willen vertellen.
Je had er nog zo lang mogen zijn.

Tot ooit pa - aan de overkant van tijd
Waar ik je weer omarmen mag.
Voor nu neem ik je met me mee
gisteren, vandaag en morgen weer.

... Nog altijd mijn pa
Vierentwintig jaar geleden veranderde één telefoontje alles. Dezelfde datum, dezelfde dag - en nog altijd dat gemis.

Maar ook die lach. Dat vertrouwde gezicht. Zijn pa, die niet meer naast hem zit, maar altijd met hem meegaat.

Sommige mensen blijven dichtbij, hoeveel jaren er ook voorbijgaan.

Voor altijd mijn pa.
Until we meet again. ...

Zie ook: https://deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul Doodkorte
10 oktober 2026

Infodoodkorte.nl

pa herinnering liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.3 met 3 stemmen 45