Eenzame roes

Als ik alles mag vergeten
over het leven en het daten,
slaap ik mijn eenzame roes uit
op de grond bij de verhalende boom.

Ik kan het niet weten, ik ben slechts een droom.
Een heilige man misschien,
die ons de leugens opnieuw toont

omdat genegenheid moet zwijgen
nu alle lasten getuigen aan de horizon,
neergeslagen in de krappe beurs.

Of een vrolijke tovenaar met gevoelige vingers,
die de les leest als het leven te veel eist.

Wanneer we te vaak verlangen — we zijn maar mensen —
wat brengt het leven dan in die oude, afgedragen schoen?
Een brug te ver om nog te herstellen,
of louter stilte, voor het beste fatsoen.

Wellicht een proleet met een welriekende scheet,
of een dansende held die de media vermijdt.

Door mijn eenzame roes raak ik het alleen zijn niet kwijt.

menselijkheid roes daten

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 78