En toen was er niets meer

Er zijn geen woorden voor een dag
waarop de wereld verdergaat,
terwijl voor jullie alles stilstaat
en niemand weet wat te zeggen.

Twaalf jaar.
Er had nog zoveel mogen komen:
een volgende zomer, een groter paar schoenen,
gewone dagen, nieuwe dromen.

Nu is er een gemis
dat niemand kleiner kan maken.
Een lege plek aan tafel,
verdriet in de kleinste, dagelijkse zaken.

We wensen jullie mensen toe
die niet alleen vandaag,
maar ook na weken blijven vragen
hoe het werkelijk met jullie gaat.

Die durven luisteren naar zijn naam,
naar een verhaal, opnieuw verteld.
Die weten dat ook in de stilte
het samenzijn nog telt.

En als er ooit, tussen de tranen,
een glimlach om een herinnering verschijnt,
mag ook die er even wezen -
niet omdat het missen dan verdwijnt.

Lieve Edo, je had nog zoveel tijd verdiend.
Nog zoveel leven, groot en klein.
Wat hadden we je graag
nog heel lang hier zien zijn.

... En toen was er niets meer

Twaalf jaar. Nog zoveel zomers, gewone dagen en nieuwe dromen te gaan. En dan staat alles stil, terwijl de wereld verdergaat.

Voor Edo en zijn familie schreef ik dit gedicht. Over een onvoorstelbaar gemis. Over zijn naam blijven noemen, herinneringen delen en nabijheid - niet alleen vandaag, maar ook als de stilte langer duurt.

Ter nagedachtenis aan Edo
27 juni 2014 – 15 oktober 2026 ...

Zie ook: http://brondeherinnering.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul Doodkorte
17 oktober 2026

Infodoodkorte.nl

edo nabijheid stilte

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 10