Onmachtig gevleugelde

Telkens teruggefloten, en toch weer die beweging,
alsof het hart niet luistert naar de grens van zijn beleving

Terug naar die plek waar het zichzelf verliest,
verbonden met iets wat het niet begrijpt of kiest

De vogels ontwaken in de schemer van de nacht,
hun vleugels vol verlangen, hun bestemming ongedacht

De wanhoop sluit de ruimte, de hoop houdt haar weer open,
en ergens tussen beide blijft het verlangen hopen

Waarom diezelfde beweging, dat teruggaan, dat begin?
Wat drijft een hart naar iets dat het niet bevatten kan?

Is het de hoop dat zich nog iets zal openbaren,
of wat zich aan de greep onttrekt, maar zich blijft bewaren?

Misschien geen antwoord, geen belofte, geen teken,
maar iets in de stilte dat niet wil verbleken

Een aanwezigheid die zich niet in woorden laat vangen,
een onvoltooid verlangen dat blijft hangen

En telkens weer de wanhoop, die niet wil wijken,
het rusteloze keren, het niet kunnen bereiken

Alsof het hart iets weet wat geen verstand verstaat,
alsof het zelfs op afstand niet tot zwijgen gaat

De vogels roeren zich onder het nachtelijk zwijgen,
alsof ook zij niet leren wat zij niet verkrijgen

... F. ...

Biografie van deze schrijver

onmacht lijden liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 4