De berg

Wij waren één, wij waren twee, wij namen onszelf overal mee. Ik zocht in jou wat ik verloor, jij hoorde mij, maar hoorde door.

Wij moesten weg, wij moesten gaan, om ooit volmaakt bijeen te staan. Geen hand die houdt, geen hart dat vraagt, geen liefde die zichzelf belaagt.

Logos zwijgt en Tao beweegt, de berg staat stil, de wind veegt. Wat ik bemin, laat ik nu vrij, wat ik verlies, bevrijdt ook mij.

Ga heen, ga heen, maar weet voorgoed: de diepste liefde scheidt het bloed. En waar geen jij, geen ik meer zij, daar zijn wij één — en allebei.

Schrijver: bart devoldere
22 oktober 2026

bd8telenet.be

berg

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 2 stemmen 27