Op de grens van volwassenheid/Rite de passage

De ochtendzon weerkaatste in het water
en wierp vlekken op mijn bleke puberlijf.
Ik had me opgepept met ongezonde ijdelheid
en het idee dat ik de hele wereld aan kon.
Het was maar honderd meter naar de steile overkant;
het grote-menszijn had ik binnen mijn bereik

Maar opeens sloeg mij de schrik toch in de benen.
Verstijfd als stond ik voor de Styx
en zag ik al de veerman Charon,
verloor ik ook nog eens de moed
om hier de oversteek te wagen.

De meisjes keken meewarig,
de jongens joelden
en tussen mijn tenen spoelde
mijn laatste restje zelfvertrouwen weg.

====

Maar de lokroep der natuur was onweerstaanbaar,
en die sleurde mij met veel geweld alsnog het diepe in.
Zo kon ik mij ten slotte ook onttrekken
aan de zuigkracht van de onbezorgde jeugd.

Ik werd de speelbal van het water,
dreef van stroom naar tegenstroom.
En snakkend naar de adem van volwassenheid
ging ik voortdurend in de golven kopje onder.
Doch wie worstelt die komt boven,
was me vaak genoeg verteld.
En ik ontdekte toen de worstelaar in mij.

De grens die mij zo lang had dwarsgezeten
had ik die dag dan eindelijk geslecht.
En ik ervoer hoezeer het leven kan verkeren:
op de ene oever nog een angstig veulen,
aan de overkant een veel te trotse hengst.

... Nadat ik op mijn negende, al pootjebadend, bijna was verdronken, leerde ik pas op mijn vijftiende echt zwemmen. Tijdens een vakantie in Duitsland stak ik voor het eerst een rivier over. ...

Schrijver: Jacq Zinken
6 november 2026

jacqzinkengmail.com

groeipijn

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1