voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.885):

Nachtelijke Spiegeling

De wind strekt koud zijn hand langs stille lanen,
waar lantaarns bleek hun laatste ogen slaan.
Een schim van gisteren komt traag voorbijgedaan,
gevangen in het web van eigen tranen.
Men zoekt tevergeefs naar woorden in het duister,
naar een gebaar dat warmte achterlaat,
terwijl de wereld kil en zwijgend praat
en dooft in ijle schijn en vale luister.
Slechts wie de moed heeft in de nacht te treden,
en oog in oog staat met de diepe grond,
vindt in het zwijgen van de stilste stonde
het anker dat de storm voorgoed kan weren.

Schrijver: bart devoldere
18 november 2026


Geplaatst in de categorie: emoties

3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: