voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.919):

Tot jij nergens kleiner hoeft te zijn

Voor jou
die voor het slapengaan
nog even bij je dochter kijkt
en zacht de deken hoger trekt,
alsof je met dat kleine zorgen
ook de wereld zachter maken kunt.

Voor jou
die nog een meisje bent,
met plannen die niet passen
in de zakken van je jas.
Dat niemand jou zal leren
dat je minder ruimte vragen moet.

Voor jou
die onderweg naar huis
je sleutels stevig vast blijft houden.

En voor jou
die thuis pas buiten adem raakt
van alles wat je niet durft zeggen.

Wij kleuren deze dagen oranje.
Maar ik gun je meer
dan licht op verre gevels.

Een tafel waar je uit mag praten.
Een deur waarvan jijzelf de sleutel hebt.
Een liefde waarin nee
geen afstand schept,
maar wordt verstaan.

En wij, mannen,
laten wij niet aan de zijlijn wachten
tot iemand ons om moed komt vragen.

Wij kunnen bij een vriend beginnen.

Wanneer hij om haar grenzen lacht,
niet meelachen.
Wanneer hij zegt: ze is van mij,
hem aankijken en zeggen:
zij is van zichzelf.

Wij kunnen onze zonen leren
dat tranen niet beschamen,
dat zachtheid bij hen wonen mag,
dat sterk zijn ook betekent:
je vergissen,
luisteren,
iets anders doen.

En onze dochters laten merken
dat hun stem niet eerst
een goede reden nodig heeft.

Maar laten wij ook kijken
naar onze eigen handen.

Kunnen die iets vasthouden
zonder het te willen hebben?
Kunnen wij een antwoord horen
dat niet het onze is?

Kunnen wij naast iemand blijven
zonder voor haar uit te lopen,
zonder haar verhaal
te vullen met onszelf?

Soms begint het daar.

Bij een stoel die wordt bijgeschoven.
Bij: ik luister.
Bij: het is niet jouw schuld.
Bij samen zoeken
naar wat nu nodig is.

Niet vragen
waarom zij niet eerder ging.

Wel zorgen
dat er ergens
een deur voor haar opengaat.

Oranje is vandaag
de kleur die wij naar buiten dragen.

Laat het morgen
ook iets zijn wat binnen leeft:
in hoe wij spreken,
in wat wij niet meer laten gaan,
in de ruimte die wij maken.

Tot ieder meisje groeien mag
zonder zich kleiner te oefenen.
Tot iedere vrouw
haar eigen weg kan kiezen.

En thuiskomen
niets anders meer betekent
dan de jas uitdoen,
de schouders laten zakken,
en er mogen zijn.

... Tot jij nergens kleiner hoeft te zijn

Een meisje dat vrijuit mag dromen. Een vrouw die zonder angst thuiskomt. En mannen die luisteren, zich uitspreken en naast hen staan. Dit gedicht voor Orange the World 2026 gaat over de veiligheid die ieder mens verdient - en wat wij daar in onze eigen woorden en daden aan kunnen bijdragen. ...


Zie ook: http://deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul Doodkorte
21 november 2026


Geplaatst in de categorie: actualiteit

Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 0

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: