voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.927):

Schemervelden

Ik ga de dood in
ooit op een onbestemde seconde
neem de struikeljaren met me mee
de vergissingen als metgezellen

jouw zeldzame lach als wapen

Maar het levenloze ken ik niet
en weiger het te accepteren
als een of ander gedoemd einde
een plek waar geen gevoel meer is

Verberg jij je ook niet meer?

en kleuren jouw schemervelden lichter
dan je eigen ogen verwerken kunnen
kijk je naar het verleden als jouw woning?
of laat je het langzaam los uit onmacht

het ooit nog te veranderen

Ja, dit leven waarin ik nooit
jouw ochtend vanonder je dekbed mocht kennen
omdat mijn woorden geen sleutels waren
of omdat je geen behoefte had

aan iemand zoals ik die stilte verafschuwde

maar nog meer zweeg dan jij, en waarom?
elk onderwerp vond ik bij voorbaat iets
waarmee ik jou slechts zou vervelen
en ik probeerde een type uit te beelden

zoals ik dacht dat jij je zou wensen

maar zo vergat ik jou te tonen

wie er werkelijk voor je zat

Schrijver: Gerhard Burgers, 22 november 2026


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 0

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: