Schemervelden
Ik ga de dood in
ooit op een onbestemde seconde
neem de struikeljaren met me mee
de vergissingen als metgezellen
jouw zeldzame lach als wapen
Maar het levenloze ken ik niet
en weiger het te accepteren
als een of ander gedoemd einde
een plek waar geen gevoel meer is
Verberg jij je ook niet meer?
en kleuren jouw schemervelden lichter
dan je eigen ogen verwerken kunnen
kijk je naar het verleden als jouw woning?
of laat je het langzaam los uit onmacht
het ooit nog te veranderen
Ja, dit leven waarin ik nooit
jouw ochtend vanonder je dekbed mocht kennen
omdat mijn woorden geen sleutels waren
of omdat je geen behoefte had
aan iemand zoals ik die stilte verafschuwde
maar nog meer zweeg dan jij, en waarom?
elk onderwerp vond ik bij voorbaat iets
waarmee ik jou slechts zou vervelen
en ik probeerde een type uit te beelden
zoals ik dacht dat jij je zou wensen
maar zo vergat ik jou te tonen
wie er werkelijk voor je zat
Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!